Ewan...

Ewan ko.
Ewan ko talaga.
Teka…pang-ilang ewan ko na ba ‘to?
At pang-ilang blog ko na ‘to na tungkol pa rin sa’yo?
Ewan.
Tama na nga ‘yang puro ewan ang nasasabi ko…
Sana magkaroon na ng sense ‘tong mga pinagsasabi ko…
Pati na rin ‘tong mga pinag-gagagawa’t pinagsusulat ko…
Wala nga ‘ba ‘tong sense?
Shit.
Pa’no mawawalan ng sense e tungkol ‘to sa’yo?
Na naman?!?
Tungkol na naman sa’yo?
Hindi pa ba ako nagsasawa?
Hindi.
Bakit hindi?
Ewan.
Shit. Sinabi nang tama na yung ewan na sagot e.
E ewan naman talaga. Anong magagawa ko?
Para na ‘kong ewan dito.
Ewan na naman.
Sige. Tama na yung puro ewan.
Bakit ko ba ginagawa lahat ng ‘to?
Bakit ba ikaw nalang madalas na iniisip ko?
Bakit ba baliw na baliw ako sa’yo?
Bakit gustong-gusto kitang makita?
Bakit gustong-gusto kitang maisip?
Bakit rin gustong- gusto kitang kalimutan?
Ewan.
Ewan na naman?
Ewan.